اي آشنا

وقتی شبیه آینه ها مهربان شدی             **        من یک ستاره ماندم و تو، کهکشان شدی
غمگین و دلشکسته به راهت نشسته ام    **       از آن شبی که خاطره ای بی نشان شدی
با من سخن بگو که منم آشنای تو           **         ای آشنا که با دل من هم زبان شدی
می بینمت که پشت تن بوته های یاس     **         پروانه خیال مرا آشیان شدی
وقتی نشست مهر نگاهت به جان من        **       چون عشق در خزان دلم جاودان شدی
 

تو........

مشکل من با نقد این است

که هر گاه شعری به رنگ سیاه نوشتم

گفتند که آن را از چشمانت رونویسی کرده ام

هرگاه که به من تهمت عشق تو میزنند

احساس برتری می کنم

گل سرخ رسوایی بر چاک پیراهن من است

عاشقان را می شنیدم

که از دلتنگیهای خود می گفتند

و به آنان می خندیدم

مرا به خود عادت مده

که عادت من به تو باعث عادت تو به من است

ودلتنگی تنها حاصل عادت

ولی من نمی خواهم دل تو تنگ شود

که شاید دیگر من در ان جا نگیرم

اگرکسی می شناسی

که بیش از من تو را دوست می دارد

او را به من نشان بده

تا به او تبریک بگویم

و پس از آن، خود را بکشم
 

آري آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه ناپيداست
من به پايان دگر نينديشم
كه همين دوست داشتن زيباست

من نمیدانم....

این منم منی که حتی تکلیفم را با خودم نیز نمیدانم ....

چگونه ادعا کنم دوستت دارم وقتی در مورد تو هیچ نمیدانم ...

من حتی در مورد خودم نیز نمیدانم.....

نمیدانم تو چه هستی و چه میخواهی....

من حتی نمیدانم خودم چه میخواهم....

ولی میدانم دوستت دارم بی هیچ قید وشرطی.....

آري دوستت دارم...

تو را مانند گلهاي بهاري دوست دارم
عشق جانسوز تو را با بي قراري دوست دارم
نغمه شاد تو را خوشتر ز آواز قناري
اي پرستوي ز بام من فراري دوست دارم
تا تو مي خندي به رويم با دو چشم مست وحشي
زندگي را با همه بي اعتباري دوست دارم
گريه با من الفت ديرينه دارد در غريبي
مرغ بارانم که دائم اشکباري دوست دارم
گر بپرسي دوستم داري هزاران سال ديگر
با زبان شعري گويم آري دوستت دارم

جونم..!
اسمتو گذاشتم گل ترسيدم پژمرده شي
اسمتو گذاشتم خورشيد ترسيدم غروب کني
اسمتو گذاشتم جونم که اگه خدايي نکرده رفتي منم برم..!

دل من تنها بود

دل من عادت داشت
که بماند يک جا
به کجا؟
معلوم است
به در خانه ي تو
دل من عادت داشت
که بماند آن جا
پشت يک پرده تور
که تو هر روز آن را
به کناري بزني
دل من ساکن ديوار و دري
که تو هر روز از آن مي گذري
دل من ساکن دستان تو بود
دل من گوشه يک باغچه بود
که تو هر روز به آن مي نگري
دل من را ديدي؟
ساکن کفش تو بود...
يادت هست؟

به هم فکر کنیم

بد نیست اگر کمی به هم فکر کنیم
در بحبوحه خنده به غم فکر کنیم
بد نیست اگر خانه ما سیمانی است
به خشت و گل و نفوذ نم فکر کنیم
هر وقت زیادمان دلی می شکند
بد نیست که یک لحظه به کم فکر کنیم
من عاشق و تو هر که در این عصر غریب
بد نیست اگر کمی به هم فکر کنیم

من از کجاي تو شروع شدم
در امتداد لحظه اي که امتداد تو بود
از درون تو گذشتم، در درون تو زاده شدم
چون حوا که از دنده ي آدم بيرون آمد
خودم را تنها يافتم
ميان فاصله اي از خودم، تا سايه هاي تو
***
غم هايم آشنا
با من نفس مي کشند
با حادثه هاي معمول
از حوادث عبور مي کنند
از فضاهاي رنگي
به جستجوي بيرنگي
آهنگ بي صداي بودن، بودم
يا طنين ترانه اي در دور
***
کلاه تو بزرگ بود و پر سايه
و من و سبزهاي کوچک، در انتظار نور
سوار بر خيالات خودم بودم
که بادي وزيد و پلکهايم در افق گم شد
با سکوت
***
در چشمانت سؤالي بود
نوري که از مردمکهايت مي ريخت
پريدن پرنده اي از ميان پلکهايت
در چشمانت سوال...
و من که بي تفاوت
از کنارت عبور کردم